Joost's Blog

buitensport!

2009-03-06T12:10:00.000-08:00

Dag allemaal,

Hier een update vanuit Kiwiland. De eerste 3 weken hier zijn al weer voorbij; het gaat snel. Nog een keer zo'n periode plus een beetje en dan komt Heleen al weer deze kant op en dan is het reisgedeelte aan de beurt. Het collegejaar is hier nu echt begonnen. Vorige week waren er allerlei festiviteiten op de campus om het jaar te openen, met bandjes, standjes van de verschillende sportclubs, verlotingen van fietsen en auto's en toen ben ik meteen maar lid geworden van de alpine club en de surf club. Afgelopen maandag werd er verteld wat de alpine club allemaal deed en dat was meer dan genoeg om mij enthousiast te maken. Maar ja, de 2 maanden dat ik hier zit zijn natuurlijk zo voorbij..

Genoeg reden om in de weekenden wel actief te zijn. Het probleem is alleen in Nieuw Zeeland dat je zonder auto eigenlijk niets kan. Daar ben ik het eerste weekend wel achter gekomen. Zelfs naar de dorpjes vlak rondom Palmerston North (hier: Palmy) is er vrijwel geen openbaar vervoer. Als je geluk hebt 1 keer per dag. Dan moet liften wel gemakkelijk gaan, dacht ik. Alleen na een uur wachten had ik nog steeds geen auto, sterker nog, de mensen keken niet eens naar me. Toen heb ik het opgegeven, en heb ik de directe omgeving van Palmy verkend.

Vorig weekend zijn we met een grote groep Europeanen naar het Kaweka Forest Park gereden. Het was zaterdag abominabel weer en daarom hadden we niet zomaar een wandeling in dit park uitgekozen, maar een waarvan het doel een hotspring was, zodat we weer lekker warm konden worden in de hotspring. De rit naar het park toe was al een hele belevenis omdat het laatste deel over een gravel road was, en we zelfs door een rivier moesten rijden. De hotspring was heerlijk. Absoluut een heel speciaal gevoel om in het pikdonker met een biertje en een fles wijn in zo'n bad te zitten, met overal oplichtende glimwormen om je heen. Alleen de hut vinden in het pikdonker bleek nog niet zo gemakkelijk te zijn.

Dit weekend staat surfen op het programma. Ik ben benieuwd!

Groeten allemaal!

Kia ora!

2009-02-16T21:08:00.000-08:00

Kia ora!

Dit is geen auto noch een tropische plantenziekte, maar een vriendelijke Moari-groet t.w. “Hallo!”. Niet dat ik al een echte Maori gezien heb hier in Nieuw-Zeeland, maar wel veel Polynesisch uitziende mensen. Ze lopen alleen niet in strorokjes maar gewoon op Nikes en in spijkerbroeken. De oorspronkelijke inwoners (de Maori dus) schijnen inderdaad rond 1000 AD vanaf de Pacifische kant van NZ, helemaal vanuit Tahiti zelfs (wat toen Hawaiki heette, niet te verwarren met Hawaii), vandaan zijn gekomen, en hebben zich toen hier gevestigd. Een beetje koud was het hier wel, maar er was veel eten. Geen enkel landzoogdier maar wel een grote diversiteit aan vogels, waarvan de helft trouwens helemaal niet kon vliegen. De Moa-vogel hadden ze het eerst op. Deze tamme loopvogels van tot 3 m hoog heeft het na de komst van de Maori slechts een paar eeuwen uitgehouden en toen was de laatste daarvan opgegeten.

Maar goed, Europees uitziende mensen zijn er in NZ ook veel, meest Brits uitziende mensen. Hoewel de heer Tasman in 1642 NZ heeft ontdekt en dacht dat daar de grote landmassa lag die ervoor zorgde dat de aarde “in evenwicht” bleef (in die tijd waren te wetenschappers ervan overtuigd dat er op het zuidelijke halfrond evenveel land moest zijn als op het noordelijke), had hij nadat er 3 matrozen van zijn schip vermoord werden door Maori geen interesse voor NZ meer. Wel noemde hij zijn ontdekking Nieuw Zeeland, naar onze mooie provincie natuurlijk. Pas een kleine 100 jaar later zette Cook voet aan wal, en vandaar de Britten hier.
Genoeg geschiedenis..

Mijn reis naar NZ was lang maar is goed verlopen. De eerste nacht in het vliegtuig weinig geslapen. In Tokyo had ik 8 uur te besteden, dus i.p.v. direct naar de transit-balie te gaan ben ik van het vliegveld af gegaan en heb de trein naar het dorpje Narita genomen. Supercool om weer in Japan rond te lopen. Het bleek een mooi en toeristisch dorpje te zijn met een tempel vooraf gegaan door een straat vol restaurantjes en souvenirs-shops, waarvan de meeste (zoals meestal in Japan) eetbaar. En natuurlijk kon je die ook proeven! Daarvan heb ik dus dankbaar gebruik gemaakt. Bovendien wat het al heel lekker weer in Japan, met reeds (let wel: begin februari!) bloesem aan enkele bomen.

Om half 7 ging mijn vliegtuig naar Auckland, en de volgende dag was ik daar, vanwaar ik nog een vliegtuig verder had naar Wellington en vandaar een bus naar Palmerston North. Omdat ze behoorlijk streng zijn met inheemse microbiële gevaren moesten mijn kampeermateriaal en schoenen op een biosecurity-lab bij de douane onderzocht worden. Ook mijn kaas en stroopwafels die ik heel lief van Heleen had meegekregen, kreeg ik maar tenauwernood mee. Uiteindelijk kwam ik 2 dagen na mijn vertrek in Palmerston aan, weliswaar op de verkeerde plaats omdat de buschauffeur ook niet precies wist waar het was, maar een lift van een AIO uit Singapore bracht mij naar mijn studio. Ruim ding trouwens.

De volgende dag werd ik om kwart voor 8 wakker dus ik lijk meteen al in het NZs ritme te zitten. Wat nou jetlag.. Dagje Palmerston North bekeken (voor de stad hoef je er niet heen) en boodschappen gedaan. Tot mijn verbazing kwamen de kiwi’s (de vruchten) daar uit…Italië! Boodschappenkarretje zijn hier ook 2x zo groot als in NL en mandjes hebben ze niet. Verder nog lekker verbrand in de zon.

Gisteren mijn eerste dag op werk. Het was vooral een administratief dagje: hier formulieren invullen, daar kaart halen, weer op een andere plaats een internetverbinding proberen te krijgen, etc. Verder ook met wat mensen die onderzoeksplannen doorgepraat, en het ziet er interessant uit, vanuit de microbiologie en het ketenmodelleren een uitstapje naar moleculaire epidemiologie en evt. moleculaire genetica. Door Petra, de dame die voor mij aan een Campylobacter-bronattributiemodel gewerkt heeft en van wie ik e.e.a. over ga nemen om een model op te stellen voor de Nederlandse Campylobacter situatie, was ik al in NL uitgenodigd om mee te gaan bier drinken en eten in Palmerston. ’s Avonds bleek ik met 5 forse dames van middelbare leeftijd aan tafel te zitten, waarbij de gesprekken vooral gingen over kinderen, calorieën (voor de meeste NZ-ers zouden een beetje minder geen slecht idee zijn incl voor mijn tafeldames), en TV-series (ik ben weer helemaal op de hoogte van Desperate Housewives en Gray’s Anatomy). Verder kreeg ik bijna geen biertje omdat ze dachten dat ik niet oud genoeg was (pff het verschil tussen 18 en 29 lijkt me wel te zien). Iets waar mijn tafeldames trouwens jaloers op waren.

Verder kwam ik er vanochtend achter dat mijn fotocamera foetsie is, waarschijnlijk ergens tijdens de reis weggeraakt. Dus heb ik vandaag meteen een nieuwe besteld.. Maar helaas voor dit eerste verhaaltje, geen foto’s..

2007-08-16T09:19:00.000-07:00

Hier een sfeerimpressie van zomer 2007: in foto's en niet in woorden aangezien ik daar weinig tijd voor heb.

Wel kan ik zeggen dat er de afgelopen 4 weken veel toppen beklommen zijn, te weten, onder meer: Bishorn, Besso, Zinalrothorn, Mammouth, Mt Durand, Dent Blanche, Dent de Tsalion, Aiguille de la Tsa, Aiguilles Rouges d'Arolla, Pic Orientale du Soreiller, Tete de la Maye en Les Bans. Veel gedaan dus..

Geniet van de foto's!

From St. Crépin via Vienna to Copenhagen, and back to Utrecht

2007-03-02T06:49:00.000-08:00

Dear all,

Time for an update. Which I am writing in a hotel room in Copenhagen, not a bad sign at all. I have been working for almost a month now at the RIVM, and so far I like it. To be honest, the time that I spent in the office in Bilthoven was only one and a halve week. After having started on Februari 1st, I took off for a skiing holiday in France one week later. After I came back then, 8 hours later, I left for Vienna for the kick-off meeting of the project on which I will be working, and so now, I’m in Copenhagen for a three day’s course. The return from Asia is what I considered as the end of traveling for some time, it revealed not to be the case.

Let’s start where chronology starts: at the beginning. This first week at the RIVM they made me read a lot of things about bacteria, not the kind of thing I happened to know a lot about. I should though, since the problem I’ll be focusing on is Salmonella in pig meat (pork). So then microbiology is something important. Of course I’m a mathematician, so it’s not only little animals that I will be working with. I aim to make a model of these bacteria in the whole chain from live pigs on a farm to a piece of meat on a consumer’s plate, and modeling is something that I’m supposed to be good at. Which is why they hired me.

After having worked on this for one week, it was time for a holiday again. Of course, this was planned already, otherwise it would have been hard to sell this to the RIVM. And actually it was not a holiday, it was a course, about avalanches. It was in the Ecrins, in the French Alps. The week started off with a lot of rain and snow, which caused to avalanche danger to rise from level 3 to 4 on the scale of 5. Very instructive for us. We saw a lot of dangerous places (where avalanches could possibly be triggered), and our guide did trigger an avalanche. But he could escape, and he said he even did this on purpose, to show us an avalanche. The fresh snowfall also brought a lot of powder snow, which was great fun, skiing in snow reaching to your knees. The week ended in spring-like circumstances, after skiing we could sit on the terrace in shorts and no t-shirt, sipping on a beer, watching the beautiful Ecrins.

Saturday was the last day of skiing, after this we went straight home, and we arrived in Utrecht at about 3AM. Then I had a short night, because at 10AM I had to be at Schiphol airport, to fly to Vienna. The kick-off meeting was good. A lot of good food and wine, a very luxury hotel, in nice surroundings, nearby Vienna. The project I’ll be working on, is an EU project with 46 partner institutions, which makes it big, maybe difficult, but interesting. The meeting was to get the tasks somewhat more clear, which we managed to do (taking into account the previous “somewhat”). Still, it’s difficult to get all the 46 heads point into one direction. But it was a good beginning of the project at least.

So and now, after having worked in Bilthoven again for 3 days, I’m in Copenhagen. Doing a course on Bayesian inference networks, an interesting mathematical theory that links causes to results in sometimes quite complicated networks. Copenhagen seems like a nice city, not too big, many classic buildings, statues (Little Mermaid), etc. It has even snowed last night, which enhanced the Scandinavian feeling.

I’ll finish with some data, because some things changed. Last weekend, in between Vienna and Copenhagen, I also moved. This will be my new address:

Kanaalweg 92, room 151
3533 HH Utrecht
Netherlands

Moreover, I got a new mobile number. This is:
+31 (0)6 17378729
The other one can be deleted.

Cheers! Joost

End of Holidays..

2007-01-30T01:11:00.000-08:00

However the Asiatic adventure is over for the moment, life is not over. The weblog was a perfect medium to report all of these adventures, but it´s not in the nature of a weblog to stop after the end of the trip. A weblog should be a continuous update of life, or of interesting facts, as you like. Of course, having come back in the low country of the Netherlands, life doesn´t stop or even stop being interesting. So that´s why I´m writing again. And this time in English as you might notice. Because I think a weblog is especially interesting for those who are at a distance, e.g. my friends in Japan. English would certainly be more convenient for them to read..

End of December I got my Master's Degree Certificate in Engineering Mathematics, which meant that from then I could really go searching for a job. And 2 weeks ago I´ve found myself a job! So, after having been fed by the dutch welfare society for 26 years, I can finally do something back. And even for the very instution that provided me with the money and opportunities: the dutch government. I will be a civil servant! From beginning of February I will start a the RIVM, the dutch National Institute of Public Health and Environment. Research on bacteria in food chains (and especially the mathematical modeling of it), which is part of a EU project that just recently started. Sounds interesting to me, although at this moment a don’t know a great deal about bacteria. Taking biological classes at Wageningen University, combined with the first trips abroad already been planned (kick-off meeting in Vienna mid-February, congress in Verona in May), it makes it all the more interesting. I’m looking forward to start!

Applying for a job was not so difficult. In fact, the first letter I wrote was to RIVM, which means that it took me only one interview to get a job. Which means that I had some time left to do nice things. I visited friends in Groningen, I read a lot of books, and I went skiing twice. The first time skiing this year was with Christmas, with my family. Reason to go was the 30th marriage day anniversary of my parents, objective was to have fun in the snow. There was not a great deal of snow, but enough to have fun. Moreover, the abundance of sunshine made the lack of snow more than good. (The fun only took my brother Erik a broken leg, which was a pity..)

The second time was 2 weeks ago, when Sarah, a friend of mine, suddenly thought of booking a last-minute trip; she asked me to come too. In fact it was so last-minute that she shouldn’t have called me 5 minutes later, else I wouldn’t have been able to fetch my ski gear (it was a matter of calling taxis, and letting them wait in front of the house when I was grabbing my ski clothes together). This time the lack of snow was more severe, even as the abundance of sunshine. It was like skiing in late May, with wet snow, green slopes, and a lot of stones (El Nino what have you done to the bottom of my skis??)..

Now it’s Tuesday, this Thursday I’ll start working. This means the end of a very nice holiday period of 7 months.. Wish me good luck!

Thuis

2006-12-13T03:26:00.000-08:00

Beste allemaal!

Alhoewel mijn lichaam er nog even aan moet wennen (gisteren 14 uur aan 1 stuk geslapen, vannacht was ik om 3 uur al klaarwakker..), weet mijn verstand het al wel: ik ben weer thuis (hiernaast op de foto is niet thuis trouwens, maar bij mijn opa en oma)! Terug in koud, regenachtig Nederland, waar het om 9 uur pas licht wordt, en om 4 uur al weer donker. Waar de trein zo'n 10 euro per uur kost i.p.v. 1.Maar ook: terug in het land waar kaas op lekkere donkerbruine boterhammen gegeten wordt, en vla, en muesli, en het bed lekker zacht is. Het zijn niet mijn woorden, maar elk nadeel heb zijn voordeel.

Om mijn reisbeschrijving compleet te maken moeten we even teruggaan naar 30 november, toen ik de familie Murai in Niigata verliet. Mijn liften naar hen toe is wel het verhaal van de week geweest, echter een heel goed idee hebben ze het nooit gevonden, bleek wel uit hun afscheidskadootje aan mij: een ticket voor de nachtbus naar Tokyo. Niigata-Tokyo is echter niet heel ver weg, waardoor ik midden in de nacht al in hartje Tokyo was. Een ideaal tijdstip om de beroemde vismarkt van Tsukiji te bezoeken. Deze is namelijk op zijn hoogtepunt tussen 5 en 7 's ochtends; dit is het moment waarop eigenaren van restaurants in Tokyo de vis uitzoeken voor hun sushi of sashimi. En aangezien er heel wat van dat soort restaurants zijn in Tokyo, is die vismarkt megagroot. Evenals sommige vissen daar trouwens. Ik heb me nooit gerealiseerd dat tonijnen zulke grote jongens zijn.
Verder heb ik in Tokyo nog de haven bezocht, waar het Vrijheidsbeeld is nagebouwd. Zie mijn foto van de skyline van Tokyo, waarop copieen van 2 werken van de heer Eiffel te zen zijn: de Eiffeltoren en het Vrijheidsbeeld.

2 December ging mijn vliegtuig, die ik op een haartje na net niet gemist heb. In dat vliegtuig zat ik naast 2 Japanners, waarvan het afscheid van 1 van hen vrij bizar was. Aangekomen in Bangkok barstte hij plotseling in huilen uit dat het zo gezellig was geweest in het vliegtuig. Tja, hoe ga je daar als nuchtere Drenth mee om?

Zo snel mogelijk ben ik vanuit Bangkok weer vertrokken, wederom naar Koh Chang. Daar had ik namelijk een vierdaagse duikcursus geboekt. Alhoewel de cursus qua cursus weinig voorstelde (halve dag theorie, en 1 duik waar we in een groot tempo achter elkaar wat oefeningen onder water moesten doen, en voor de rest gewoon visjes kijken), was het wel geweldig mooi om te zweven over koraalriffen en openklappende schelpen, je plotseling in een school vissen te bevinden, en roggen te zien "fladderen" door het water.

Verder heb ik nog een dag door de jungle gelopen, waar we net als Tarzan ons aan lianen slingerend over rivieren moesten heenwerpen (wat niet iedereen lukte, aangezien de liaan op een gegeven moment "knap" zei). Ook heb ik met wat ter plaatse geadopteerde vrienden mijn verjaardag nog gevierd, en die van de Sint, tja, die heb ik helemaal vergeten.. En met Koh Chang zat mijn reis er (afgezien van de terugreis) op. Afgelopen maandagochtend ben ik in Nederland teruggekomen.

Wat zijn nu de plannen? Welnu, eerst ga ik aanstaande maandag mijn bul in ontvangst nemen. Wie hierbij wil zijn: 18 december, 16.45 uur, Senaatskamer Academiegebouw. En dan moet die baan er maar eens komen. Joost ganbatte!

Dank jullie voor het volgen van de blog, en voor de reacties erop. Tot ziens!

Tadaima

2006-11-28T18:02:00.000-08:00

Toen ik 9 jaar geleden uitwisselingsstudent was in Japan, stond ik elke dag om 6.45 uur op, deed dan mijn zwarte schooluniform aan met gouden knopen, ontbeet (dikke hompen toast met kaas, die ze speciaal voor mij gekocht hadden), en vertok dan om half 8 richting de trein om naar school te gaan. Als ik de deur dan uitging, zei ik 'itte-kimasu', wat betekent 'ik ga en kom terug', waarop mijn gastmoeder (okasan) dan antwoordde 'itte-rashai', wat zoiets betekent als 'tot dan'. Als ik aan het einde van de dag dan van school thuis kwam, dan riep ik door de deur 'tadaima', wat 'ik ben er weer' betekent. Mijn okasan riep dan 'okaeri'. Dit betekent 'wees weer welkom'.

Weer terug zijn bij mijn gastfamilie was een echt 'tadaima'-gevoel. De laatste keer dat ik in Japan was, is nu 7 jaar geleden, maar het leek als gisteren, toen mijn gastvader (otosan) me na de fietsvakantie van de trein haalde. Hij en okasan waren amper verandert. Het was die avond al laat, maar heerlijk eten stond klaar. En daarna natuurlijk de o-furo, het dagelijkse bad wat Japanners naar goed gebruik elke avond nemen. Al had ik de volgorde van die twee misschien beter andersom kunnen doen, na een paar dagen fietsen ga je snel stinken..

Ik ben 9 dagen bij mijn gastouders gebleven, en het was heerlijk weer op te gaan in het Japanse ritme, mijn Japans weer wat te kunnen bijspijkeren en vetgemest te worden door okasan met Japanse lekkernijen. Alhoewel beide gastouders wel bijna elek dag moesten werken heb ik me uitstekend vermaakt gewoon door wat rond te crossen op een Japans minifietsje door de omgeving. Bovendien waren Georg en Annett later die week ook weer in de buurt. Vorige week woensdag heb ik echter weer afscheid van mijn gastfamilie genomen en ben naar andere vrienden gaan liften in Niigata. Deze vrienden is trouwens het gastgezin van Ruud, de familie Murai.

Het liften had echter vantevoren nogal wat voeten in aarde. Liften behoort niet echt tot de Japanse cultuur. Ik heb ook nog nooit een andere lifter gezien in Japan. Zowel mijn gastgezin als de familie Murai vonden het dan ook niet een schitterend idee: Japanners nemen je niet mee, het is gevaarlijk, te koud voor liften en bovendien zijn er in de herfst veel beren. Ofwel: beren op de weg. Het leek me zelf wel een uitdaging. En het is uitstekend gegaan.

In het begin leek dat er echter niet zo op. Ik was eerst naar een toplpoort voor de snelweg gelopen, maar daar werd ik heel beleefd steeds naar een hoger gerankte snelweg-official doorgestuurd waarna de hoogstegrankte me vertelde dat liften op de snelweg niet was toegestaan en ik maar over B-weggetjes de 600 km naar Niigata moest liften. Hij heeft wel heel vriendelijk een plattegrond geschetst hoe ik bij het dichtstbijzijnde B-weggetje kon komen. Dit leek me echter niet de meest optimale oplossing dus ben ik terggelopen en een eind voor de tolpoorten gaan liften. Maar na 2 uur wachten was er nog geen auto gestopt. Alleen een lokale fan die me een broodje hamburger kwam brengen (wat me wel weer moed gaf). Toen ik op het punt stond het op te geven en toch maar de trein te nemen, stopte dan toch een tot de nok toe vol geladen busje met een jongen en een meisje erin. Beide hadden ze vakantie, verder geen plan, en wilden ze me wel een heel eind op weg helpen. Het meisje heeft zich dus opgevouwen tussen de troep achterin het busje, en ze zijn een uur voor mij speciaal naar een beter liftplaats gaan rijden. En het liften ging hoe verder ik kwam hoe beter. Natuurlijk kwam dat ook deels doordat ik een buitenlander in Japan was, dus interessant (na het liften wilden ze vaak op de foto met me), maar daar had ik ook op gegokt. Veder kreeg ik blikjes drinken, een complete avondmaaltijd en een hele lange laatste lift tot de deur van de familie Murai. Waardoor ik diezelfde dag nog in Niigata kwam, waar ik die ochtend zeker niet op had durven hopen.

De afgelopen week bij de familie Murai was deel twee van het 'tadaima'-gevoel, en heel gezellig. Een aantal maal zijn we ook nog naar een Japanse pub gegaan, waar we onder her genot van Japanse hapjes en sake gekaraoked hebben. Veder wat heuvels in de buurt opgelopen en langs de zeekust gefietst. Er is in Niigata ook niet veel meer te doen (dit is de provincie Groningen van Japan, met uitgestrekte rijstvelden), maar het was goed om ook hier weer langs te gaan. Twee december is Japan ook weer afgelopen, dan rest me in Azie nog een week Thailand. En dan: 'home, sweet home'.

Fietsen in Japan

2006-11-23T20:01:00.000-08:00

Na een paar dagen tussen het beton van skyscrapers, neonverlichte straten en de mensenmassa`s van Tokyo te hebben rondgestruind, was ik wel weer toe aan rust en natuur. Op 8 november hebben Georg en ik de nachtbus genomen naar Kyoto en toen de trein naar Hikone waar we een huurfiets besteld hadden, compleet met tassen en accesoires. In de bus hebben we een plan gemaakt waar we eigenlijk heen zouden fietsen; dit werd richting het noordwesten aangezien daar geen grote steden waren en een mooie kust om langs te fietsen. Ook wat betreft wind zou dit het gunstigste zijn. Het eerste stuk was heel mooi, langs het grooste meer van Japan, het Biwa-meer. Er was zelfs een fietspad, wat voor Japan wel heel bijzonder is. Bovendien was het (toen nog) schitterend weer.

Na het Biwa-meer moesten we een stuk landinwaarts, wat veel klimmen betekende, en ook de eerste tunnel. Vele zouden nog volgen later.. Zoals Nederland naam gemaakt heeft met haar Delta-werken, heeft Japan naam gemaakt met haar tunnels. De tunnel van Calais naar Dover is bijvoorbeeld ook een Japans project geweest. Nou zijn tunnels wel heel mooi omdat het klimmen met veel bepakking wegneemt, maar op de fiets kleven er ook wel een aantal nadelen aan. Helemaal als de wegen niet echt toerust zijn voor fietsers, wat in Japan het geval is.

Na het stuk landinwaarts te hebben volbracht, kwamen we s'avonds aan bij de Japanse Zee-kust, waar we ons tentje hebben opgezet in een prachtig parkje vol pijnbomen. We wilden de volgende dagen deze kust blijven volgen om de bergen in het binnenland te vermijden. Vaak lukte dit en hadden we een prachtig kronkelende weg langs de kustlijn met bergen aan de linkerhand, langs dorpjes met haventjes. Echter niet overal volgde de weg de kustlijn, maar sneed stukken af dwars door de bergen. Door tunnels dus.. Deze wegen bleken voor auto's ook de populairste. Vooral de combinatie van veel auto's, lange tunnels, een smalle weg en een fiets zonder licht, bleek in sommige tunnels behoorlijk eng te zijn. Met hoop en vrees te tunnel inrijden en aan het einde van de tunnel opgelucht ademhalen dat je het overleefd hebt en dat je sowieso weer kunt ademhalen (en maar hopen dat je longen niet net zo zwart zijn van het roet van uitlaatgassen als je gezicht).

Maar zoals al gezegd kwamen we ook langs mooie baaien, en hebben we zelfs nog even gezwommen in de Japanse Zee de tweede dag. (Hier is mijn broodje banaan ook nog uit handen gegrisd door een enorme zee-arend.) Hierna veranderde het weer echter en hadden we 2 dagen regen. We hebben toen de trein genomen naar Kinosaki-onsen. Onsen is het Japanse woord voor het engelse 'hotspring', waarvan ik de naam niet in het nederlands weet. In elk geval hebben we hier 2 dagen in natuurlijke hete baden gelegen, en sake gedronken en gekaraoked met de plaatselijke bevolking. Hierna is Georg weer naar Tokyo vertrokken en heb ik nog 1 dag langs een heel mooie maar steile kustweg gefietst, langs een stormachtige zeekust. Hierna heb ik de trein teruggenomen naar Hikone om de fiets terug te brengen en toen de trein genomen naar Nara, naar mijn gastfamilie.

Nippon: o-hisashiburi*

2006-11-06T00:48:00.000-08:00

Terug in Japan! De tijd dat ik tien maanden als uitwisselingsstudent in Japan zat is nu 9 jaar geleden. In 1999 ben ik ook nog een maand in Japan geweest maar lang geleden, dat is het wel. Het voelt echter weer heel vertrouwd hier, de treinen rijden hier nog steeds stipt op tijd, de mensen buigen nog even diep en er zitten nog steeds evenveel zakenmannen strak in pak in de trein.

Vrijdag 30 november zat China erop, en vlogen Annieka en ik vanuit Kunming terug naar het tropische Bangkok. Niet met het plan daar heel lang te blijven want we hadden nog 5 dagen samen in Thailand, en we wilden onze reis samen afsluiten op een palmboom-eilandje. In Bangkok was het dus snel handelen: busticket boeken en ik moest ook nog de laatste inkopen doen voor Japan, te weten warme kleren, in in het bijzonder een trui. Dat was in een stad als Bangkok echter gemakkelijker gezegd dan gedaan. De mensen daar hebben waarschijnlijk het hele jaar door geen trui nodig. Uiteindelijk hebben we deze spreekwoordelijke speld in de hooiberg wel gevonden, maar het was wel even Bangkok doorsjezen. De volgende ochtend zijn we vroeg vertrokken naar het palmboom-eiland: Koh Chang. En in tegenstelling tot wat ze in het reisbureau gezegd hadden, duurde deze reis bijna de hele dag (en terug ook weer een dag, wat wel jammer was: van de 4 dagen nog in Thailand, zaten we er bijna 2 in de bus).
Voor het eiland mocht dat echter niet de pret drukken. Koh Chang was heel mooi; lekker aan het strand gelegen met een boek en ook nog een dag een scooter gehuurd en over de bochtige kustweggetjes gescheurd.

Afgelopen vrijdag was het dus tijd om afscheid te nemen van Annieka. We konden nog net even snel samen eten na de reis terug en toen moest ik al weer de airport-bus nemen. Reizen met Annieka was heel gezellig (bedankt Annieka!).
Over mijn vliegtuig naar Japan was ik minder te spreken. In plaats van 00.40 uur vertrok die namelijk pas om 05.00 uur, wat dus een lange en slaaploze nacht betekende. Aangekomen in Tokyo had ik dus een soort jetlag, terwijl Bangkok en Tokyo maar 2 uur tijdsverschil hebben.
Mijn gastbroertje van destijds bleek een appartement in Tokyo te hebben, die ik mooi kon gebruiken. Hij sliep zelf in een hotel, voor zijn werk. Sterker nog, hij bleek zelf nog nooit in zijn eigen appartement geslapen te hebben. Ik heb tot vandaag dus een compleet nieuw appartement ter beschikking gehad op 20 minuten van Tokyo centraal (een station uit 1914 dat trouwens een copie is van Amsterdam centraal).

De afgelopen dagen heb ik wat rondgestruind door Tokyo. In China hadden we ook al wat megasteden gezien, maar wat Tokyo anders maakt dan bijvoorbeeld Chongqing of Wuhan of Bangkok, is dat 'het' allemaal werkt in Tokyo. Het metrostelsel is super, treinen rijden op tijd, en de stad is superschoon. En dat laatste terwijl ik vaak veel moeite heb een prullenbak te vinden als ik die nodig heb. Maar zelfs dat is cultureel te verklaren: Japanners eten niet veel in het openbaar, tenminste niet buiten eettentjes, en helemaal niet als ze aan het lopen zijn. Als ik dus al lopende een mandarijntje eet, wordt dat waarschijnlijk als onbeleefd gezien. En mijn probleem met de schil (fatsoenlijk) weggooien als ik de mandarijn op heb is dus heel goed te verklaren.

Zoals ik al zei, Japan lijkt weinig veranderd, zo op het eerste gezicht. Wat alleen wel prettig is, is dat Japan niet meer het duurste land ter wereld, wat het wel was in 1997. Sterker nog, het prijsniveau is hier nu heel goed te vergelijken met dat van Nederland. Wat betreft mijn gastgezin: ik ben benieuwd in hoe verre die veranderd zijn. Mijn gastbroertje Isao in ieder geval weinig. Later ga ik richting de provincie Nara om mijn gastouders te bezoeken. Maar vanaf morgen eerst een week fietsen langs de Japanse kust!

Sayounara!

*Dit betekent: 'Japan; ..lang geleden'.

Tot ziens China!

2006-10-27T06:31:00.000-07:00

Dit wordt de laatste "nihao" uit China, aangezien het er hier bijna op zit. Nog twee dagen. Ik heb een tijdje niet geschreven en in dat tijdje hebben we minstens zoveel kilometers afgelegd als in de hele periode ervoor, maar wel een stuk minder tijd in vervoersmiddelen. Vanaf Chengdu waren we namelijk weer terug in (min of meer) vlak gebied. Wegen konden dus weer recht zijn, asfalt weer volop aanwezig. Chengdu was een cultuur-schok. Wolkenkrabbers, nette parken, Mc Donald's en schone lakens. Dat hadden we allemaal sinds Lijiang, de laatste stad voor de Tibetaanse wereld, niet meer gezien. Was goed om in Chengdu weer even op krachten te komen, ontbijten met brood, bacon and eggs en wat rondslenteren door een moderne Chineze stad.

Moderne steden vervelen echter snel, sterker nog, de bergen trokken alweer. Na Chengdu zijn we naar Emei-shan gereden. Dit is 1 van de 3 heilige Boeddhistische pelgrimsbergen, met een enorme gouden Boeddha op de top. De weg ernaar toe was echter lang, en voerde over duizenden treden om 2400 hoogtemeters te overbruggen, langs agressieve apenkolonies en bijna nog agressievere waterverkopers. Na bijna twee dagen door de mist te hebben gelopen, kwamen we vlak voor de top echter ineens boven de wolkenzee, wat de ontberingen meer dan waard maakten.

De moderne Chineze pelgrim denkt er echter niet over om 2 dagen over traptreden te lopen dus, handig als ze zijn, hadden ze ook een lift gebouwd vanaf 400 meter onder de top naar de top. En om bij de lift te komen een asfaltweg. Helaas dus dat het op de top zwart (geel) zag van de Chinezen, maar het bespaarde onze knieen 2 dagen afdalen. We hebben diezelfde dag nog de bus genomen naar Leshan, waar een enorme Boeddha van 71 meter hoog is uitgehakt in de rotsen. Waarschijnlijk kloppen de verhoudingen van de Boeddha niet geheel, want sommige lichaamsdelen van hem waren wel heel groot, zoals een grote teen van 8 meter.

Na Leshan kwamen we aan in de grootste administratieve eenheid ter wereld, Chonqing. Alhoewel de meeste Nederlanders waarschijnlijk nog nooit van deze stad gehoord hebben is het echt een wereldstad, overal wolkenkrabbers, en enorme bruggen over de Yangtse. De Yangtse was de reden voor ons om naar Chongqing te gaan, het was vanaf daar namelijk mogelijk om aan boord van een cruise-schip te stappen en in 2 dagen en 3 nachten af te zakken over de Yangtse naar Yichang. Dat is de stad waar China bezig is met het een-na-grootste Chineze project ooit: de 3-kloven-dam (de Chineze muur is nog steeds het grootste). Onze rivier-cruise voerde tussen deze 3 kloven door, en was vooral indrukwekkend vanwege het idee dat door de bouw van de dam het waterpeil vooral de laatste 5 jaar enorm is gestegen in het gebied. 1.9 miljoen (vooral arme) mensen hebben hun huis moeten verlaten, en tot 2009 zal het peil nog zo'n 8 meter steigen. De meeste huizen aan de oever van de Yangtse waren dan ook al leeg. Nogal controversieel dus, deze dam. Hij zag er wel indrukwekkend uit, met een lengte van zo'n drie kilometer. Maar de cruise was vooral heel relaxed, beetje zonnen aan boord van het schip, boekje lezen en van de omgeving genieten.

Aangekomen in Yichang moesten we nog verder door naar het oosten om weer in een metropool aan te komen, Wuhan. En toen waren we wel heel ver van Kunming vandaan, hoog tijd dus om een snelle trein te nemen weer een beetje in de richting van de plaats vanaf waar ons vliegtuig weer naar Bangkok vertrekt. Na 15 uur in de trein gezeten te hebben (onze eerste treinreis in China: redelijk mooie trein maar bomvol), kwamen we aan in Yangshuo. "Ah, Yangshuo, that legendary backpacker hang-out, a great laid-back base from which to explore other villages", schrijft de LP over dit pittoreske dorpje weer in subtropisch China. Yangshuo was inderdaad de typische "backpackers hang-out", met breakfast-buffets, banana-pancakes, cappucino's en disco's. En gelegen in een fantastische omgeving, steile limestone-bergen, kronkelende rivieren ertussendoor, en daar weer tussen alle soorten tropische landbouw denkbaar: kaki-fruit, mandarijnen, maar vooral veel rijstvelden. Ideaal om te fietsen, ideaal om te verdwalen (het heeft me een hele lange fietstocht gekost); nog idealer on te klimmen. Omdat ik geen materiaal bij me had, hebben we een dagje een Chinees plus materiaal ingehuurd, en een supermooie meerdere touwlengte route geklommen.

Wat ook heel bijzonder was, is dat ik totaal onverwacht mijn GSAC-bestuursgenoot Wouter van Leeuwen tegenkwam in het dorpje Yangshuo. Op straat kwamen we hem tegen en liepen we hem voorbij maar het was zo onverwacht dat Annieka Wouter moest roepen; ik vond het zelf te ongelooflijk. Helaas ging Wouter de volgende dag al weer weg.

Na Yangshuo hebben we nog twee dagen doorgebracht in de "dragon's backbone rice terraces". Complete bergen zijn hier volgebouwd met rijstterrassen, wat heel indrukwekkend is. Het was ook een aangename ontsnapping uit het toeristische Yangshuo, wakker worden door haangekraai i.p.v. autogeronk. Gisteren en afgelopen nacht hebben we 22 uur doorgebracht in een trein van het kaliber "stoptrein van Hoogeveen naar Groningen", maar dan nog met iets hardere banken. Er bestaan ook treinen met bedden, maar die waren uitverkocht. We hebben de nacht dus vrijwel slaaploos doorgetrokken tussen de rochelende, rokende en bier drinkende Chinezen. We moesten echter wel terug naar Kunming. Zoals al gezegd gaat over 2 dagen ons vliegtuig.

De tijd in China is voorbij gevlogen. Volgens mij hebben we een heel afwisselende reis gehad, en ook veel afwisselende dingen gedaan*. Hierna nog een weekje strandhangen op een tropisch eiland in Thailand, dan op naar Japan. Ik heb veel zin mijn gastfamilie daar weer te zien. Ik probeer vanaf Japan weer een stukje te schrijven. Zai-djen!

*Vandaag hebben we bijvoorbeeld nog in het park in Kunming in een grote plastic strandbal op het water proberen te lopen, wat vooral neerkwam op keihard in de bal vallen. Dit alles begeleid door een luid geschater van de drommen Chinezen die erom heen stonden (hier bestaat een filmpje van). Ook hebben we vandaag trouwens nog in zo'n ruimtevaart-oefenbol gezeten waar je heel hard ronddraait (zie foto). Kortom het was een enerverende dag ;.)

Racen uit Tibet

2006-10-02T02:39:00.000-07:00

De titel van dit verhaaltje is dubbelzinnig. Vanochtend zijn we de Tibetaanse wereld zo'n beetje uit gereden, vanuit het dorpje Tagong. Over de zogenaamde Sichuan-Tibet Highway, de snelweg die de Chineze provincie Sichuan met de Tibetaans hoofdstad Lhasa verbindt. De term "highway" is echter een overdrijving, de weg bestond voor het grootste gedeelte uit zandpad compleet met keien en kuilen. Verder is sinds vandaag in geheel China een vakantieweek begonnen, wat er voor zorgde dat in dit anders zo rustige en rustieke gedeelte van China nu een complete file van auto's stond op deze "highway". En niet zo een die in Nederland het dagelijkse ochtendspits-straatbeeld beheerst, maar een van ongeduldige Chinezen die ondanks dat er allesbehalve ruimte is om in te halen, dit toch proberen. De kwaliteit van de weg en de aard van de Chinezen zorgde er in ieder geval voor dat er op de Sichuan-Tibet Highway zeker geen sprake was van racen.

Van racen in een tweede betekenis van het woord was echter wel sprake. Toen we 3 dagen geleden aankwamen in Tagong, kreeg ik na het drinken van een warme chocolademelk plotseling wat rare kriebels in de maag, en 2 uur later kwam de chocolademelk er dan ook via de vooringang weer uit. Bij overgeven alleen bleef het niet, ik heb de volgende dag de hele dag in bed gelegen, met regelmatige uitstapjes naar de wc. Reizigersdiarree.. het voelde weer als vanouds, als 6 jaar geleden met Ruud in India. Goed, van Tagong heb ik zelf dus niet veel gezien (maar gelukkig regende het daar ook bijna de hele tijd). Vanochtend heb ik maar een paar pillen Immodium (allesstopper) ingenomen, zodat ik er tenminste tijdens de rit naar Kangding, waar we nu zitten, geen last van had. Ik hoop dat dit "racen" snel voorbij is.

Vanuit Litang, waar ik de vorige update schreef, zijn we (we reizen nog steeds met z'n vieren: Mark, Linda, Annieka en ik) doorgereden naar Ganzi. In Ganzi hebben een enorm Tibetaans klooster bezocht, en ook de grote Tibetaans wijk voor dit klosster, vol lemen hutjes was interessant om door heen te lopen. Verder hebben Annieka en ik nog een grote grasberg opgelopen, met op de top een fantastisch uitzicht op begletsjerde stijle punten er naast en bergen in de vorm van bepoedersuikerde oliebollen. En natuurlijk de uitstrekkende groene heuvels onder en spectaculaire wolkenluchten boven dit alles. Verder overal rondcirkelende lammergieren. Kortom, een heel mooie wandeling. Na Ganzi zijn we via een eveneens verschrikkelijke weg doorgereden naar Tagong, een dorpje op 3800 meter te midden van groene grasheuvels, met op de achtergrond weer grote bergen. Maar die waren door het slechte weer niet te zien (en bovendien zou ik er toch niet van genoten hebben in bed).

Vanaf hier zijn we van plan naar Chengdu te gaan en vanaf daar, ehh, dat moeten we nog bekijken. Tot de volgende keer.

4014 meter boven NAP

2006-09-25T01:53:00.000-07:00

4014 meter boven NAP. Zo hoog zitten we nu. De stad waar we nu zitten heet Litang, en hoewel deze stad nog net buiten de Tibetan Autonomic Region ligt, is vrijwel iedereen hier in de stad al Tibetaans. De stad staat vol met winkels waar Tibetaanse zooi verkocht wordt; yak-huiden, gebedsvlaggen, monnikspijen en tibetaanse broden. Wat betreft de mensen is het straatbeeld bizar: mensen met lange haren, grote zonnebrillen, cowbowhoeden, eronder rode monniksjurken en sportschoenen. De mensen zijn een beetje een kruising tussen Indianen, cowboys, monniken en Chinezen. Bijna allemaal hebben ze verweerde gezichten vanwege de continue hoogtezon hier. Er wordt vrolijk op los gedraaid met de gebedsmolens in de hand. Het landschap rondom de stad is heel mooi, groene heuvels vol zwerfkeien, met overal zwarte stippen, welke grazende kuddes yaks zijn. We zijn ier nu net aangekomen vanuit Dao Cheng, een stadje op 3 uur rijden hiervandaan. De rit hier naar toe was geweldig, over een grote hoogvlakte op 4600 meter. Her en der waren nomadententen te zien. Morgen gaan we waarschijnlijk wat rondlopen in de bergen rond Litang. Ik heb er veel zin in, het ziet er geweldig mooi uit hier. Qua hoogte zal het alleen wel even wennen zijn, zelfs bij het stilzitten achter de computer voel ik mijn hart harder slaan dan normaal.

Ik zal nu even een update geven over hetgeen we hiervoor gedaan hebben. Ik was toen gebleven bij Lijiang, waar we een 2-daagse trekking door de Tiger Leaping Gorge gedaan hebben. Deze "gorge" is een fantastisch mooie kloof waar de Jangtze rivier zich een weg baant langs 2 bergen van 5500 meter. De Jangtze is op dat punt al zeker geen kleine rivier meer, dus het is vrij spectaculair om dit natuurgeweld te zien. De trekking loopt vooral op een grote hoogte boven de rivier, maar het is ook mogelijk om af te dalen naar de rivier, naar het punt waar de Tiger een grote Sprong (Leap) zou kunnen nemen naar de overkant. Naar mijn idee moet een tijger wel tamelijk gek zijn om dit ook inderdaad te doen; het was op dat punt wel de heftigste rivier die ik ooit heb gezien. Heel indrukwekkend. Het was in de Leaping Gorge alleen jammer dat het vrijwel continu regende; we hebben een blik opgevangen van de besneewde toppen van de berg waar we langs liepen, maar daar bleef het bij. Verder was de berg in nevelen gehuld (wat het verder wel mysterieuzer maakte, maar we werden er alleen wel nat van).. Vanuit Lijiang zijn we toen doorgegaan naar Lugu Wu, een kristalhelder meer waar ik tijdens mijn vorige update al het een en ander over heb verteld. Lugu Wu was mooi, maar het was ook een gok. We wilden namelijk vanuit Lugu Wu door trekken naar waar we nu zitten, en het was verre van zeker of dat zou lukken. In de Lonely Planet was deze weg namelijk niet beschreven als doorgaande weg, en ook op de kaart leek het niet eenvoudig; er was wel een weg, maar die was heel klein ingetekend. Zou er vervoer zijn?

We hebben veel geinformeerd, en alles leek er op te duiden dat de weg waarover we zouden gaan te slecht, klein en afgelegen was. Er was geen vervoer. We zouden evt. wel een jeep kunnen huren, maar dat was veel te duur. Maar zoals altijd, net op het moment dat we het wilden opgeven kwam er hulp uit onverwachte hoek: in het meest afgelegen dorpje waar we toevallig langskwamen nadat we bij een hot springs geweest waren, ontmoetten we een perfect Chinees sprekend meisje die toevallig hetzelfde als wij van plan was. Alleen dan lopend, door de bergen. En ze had al contacten gelegd met een lokale gids (wat voor haar natuurlijk veel gemakkelijker was omdat ze de taal sprak). We hebben dus contact gehouden en zijn precies een week geleden vertrokken vanuit Lugu Wu. Het zou een trekking worden van 4 dagen, precies evenveel als we nodig zouden hebben om dat stuk (via een forse omweg dus) af te leggen met bussen. Het bleek echter behoorlijk doorlopen om het stuk daadwerkelijk in 4 dagen te doen. We hebben gelopen met 2 Chinezen, 2 chineze gidsen, 4 nederlanders (Annieka, Linda, Mark en ik), en 4 paarden die het grootste deel van de bagage droegen. Een fantastische ervaring omdat we nu echt in afgelegen terrein kwamen. De eerste nacht hebben we in een rokerige hut op een alm geslapen van 2 herders die waarschijnlijk de avond van hun leven hadden, ze bleven maar aan je beenhaar voelen en rijstwijn aanbieden, de tweede nacht in een huis in een tibetaans dorp, en de derde nacht buiten, onder de sterrenhemel. Ook de maaltijden waren een belevenis, alhoewel mijn tochtgenoten de maaltijden waarschijnlijk anders zouden omschrijven: paprijst, vlees waar eerst de maden uitgespoeld moesten worden met kokend water, en de steeds terugkomende potatoes and tomatoes. Een twee kippen die we onderweg ter plekke geslacht hebben. Hetgeen beschreven zorgde er wel voor dat vooral de dames niet genoeg voedsel tot zich namen en daardoor geklopt werden door een hongerklop. Dit in combinatie met de lange dagafstanden en de nachtelijke kou zorgde voor wel wat ontberingen. We waren blij dat we vier dagen geleden in Dong Yi aankwamen, een stad nog steeds heel ver van de bewoonde wereld, maar er waren wel koekjes, coca cola en een guesthouse. En een bus eens in de twee dagen naar meer bewoonde (en totaal nieuwe Tibetaanse) wereld. Wel moesten we een dag wachten op die bus, maar we hebben ons vermaakt zoals de locals zich daar hun hele leven vermaken: rondhangen op straat, steentjes naar de overkant van de rivier gooien, en eten. Heerlijk.

Vanuit Dong Yi zijn we eergisteren door mooi bergebied doorgereden naar Dao Cheng. Daar hebben we een dag een fiets gehuurd. Het was als op Schiermonnikoog: fietsen met een huurfiets over zandpaadjes, door helmgrasterrein, en over heuveltjes. Het enige verschil waren de hoge bergen in de verte, en de vele stupa's en Tibetaanse nederzettingen waar we langs kwamen. Heel mooi.

En dan sinds vanmiddag op wat waarschijnlijk de hoogste overnachtingsplek zal zijn van de reis. Hierna gaan we weer richting lager terrein, richting het oosten.
Zai djen en tot de volgende keer!

Lugu wu

2006-09-16T08:03:00.000-07:00

Dag allemaal, het is hoog tijd weer wat op de site te zetten. We zijn namelijk al weer bijna 3 weken in China; de tijd gaat ongelooflijk snel. Lugu wu is de mysterieuze naam van het meer waar Annieka en ik nu zitten, samen met 4 nederlanders, waarmee we al een week samen reizen (Mark en Linda). Lugu wu is op 2690 meter, precies op de grens met Yunnan en Sichuan, twee provincies in Zuid-West China. Het is een supermooi meer, heel helder, en in tegenstelling tot veel alpenmeren op die hoogte aangenaam om in te zwemmen. Het enige probleem is het weer dat eigenlijk al 2 weken tegenzit, met vrijwel elke dag regen.
Even een korte update van wat we gedaan hebben de afgelopen 3 weken, te beginen met Ruili. In Ruili hebben we een mooie fietstocht gemaakt, langs dorpjes aan de grens met Myanmar. Hierna zijn we naar Teng Chong gegaan, waar we gedurende de 4 dagen dat we hier bleven geen buitenlanders gezien hebben. Een heel bijzondere ervaring, helemaal omdat Teng Chong geen saaie get-away place was, maar een mooi stadje in een interessante omgeving, met vulkanen, geisers en hot-springs in de buurt. Een dorpjes vol aardige mensen die ons uitnodigden voor eten, drinken etc. Na Teng-Chong zijn we doorgegaan naar Dali, ook aan een mooi meer. Hier hebben we gevist met aalscholvers, vogels die ze zo getemd hadden dat zo gauw je de boot in het water schoof, ze meteen van hun stuk af sprongen en mee zwommen met de boot. Af en toe doken ze onder en vingen een vis, maar die konden ze niet doorslikken vanwege een touwtje om hun nek. Dan stikten ze wel bijna in de vis maar de visser was er op tijd bij om de vogels hun vis weer uit te laten kotsen. In Dali begon het ook regelmatig te regenen. We wilden hier graag wat fietsen door de omgeving, maar vanwege het weer hebben we dit niet gedaan. We zijn doorgereden naar Lijiang. Lijiang is het China zoals je het je voorstelt, kronkelende straatjes, vrouwen met grote strohoeden, en overal rode lantaarns. Het was een mooie stad maar ook heel toeristisch (veel Chineze toeristen), dus heel druk. We hebben wel een trekking gedaan vanuit Lijiang door de Tiger Leaping Gorge. Ik ga de volgende keer hier foto's van op de site zetten. Ook maak ik het verhaal dan langer want ik moet nu stoppen. Iig zijn we vanuit Lijiang naar Lugu wu gegaan. Volgende keer dus meer.

2 dagen Bangkok, 1 dag China

2006-08-31T01:28:00.001-07:00

Zondag om 21 uur zou het vliegtuig vertrekken vanuit Schiphol. Hij bleef echter anderhalf uur langer op de grond staan in verband met een kapotte accu. Gelukkig werden we goed verzorgd door de KLM: de hapjes en drankjes zijn maar naar de vertrekhal gebracht. De rest van de vlucht verliep voorspoedig, we zijn tussen de golfende mensen geland op Bangkok International Airport, en daar was Annieka ook.
Terug naar Banglamphu, Khao San Road, even weer herinneringen opgehaald aan 6 jaar terug, toen Ruud en ik daar voor het laatst waren. s'Avonds zelf nog een ticket geregeld naar Japan voor in november, dus de volgende dag hadden we geen grote regeldingetjes, en konden we lekker wat rondlopen en bootje varen over de Chao Praya-rivier.
Woensdag zijn we vroeg vertrokken terug naar het vliegveld, waar we onze vlucht naar Kunming, China gecancelled aantroffen. Maar we konden uiteindelijk toch met een andere maatschappij (Thai) vliegen, die waarschijnlijk ook nog veel beter was. We kregen iig een uitgebreide lunch, koffie, en likeurtje allemaal door elkaar heen omdat er geen tijd voor was om het keurig in gangen te doen, daarvoor was de vlucht te kort.. In Kunming de nachtbus genomen naar Ruili, aan de grens met Myanmar. Daar zijn we nu dus. De nachtbus was op zich goed, ipv stoelen waren er bedden, maar wel een beetje krap, helemaal als je achterin de bus lag met 3 naast elkaar (zoals wij). Mede dankzij de hobbels en de hitte dus weinig oog dicht gedaan. Beetje brak dus vandaag maar we zijn nu op een plek waar we wat langer blijven. Foto's komen later.

2006-08-23T12:30:00.000-07:00

Zaterdag 15 juli ben ik vertrokken naar de Alpen. Ik kon met een meneer van de NKBV meerijden die me naar Bern bracht. Van daar heb ik gelift naar de NSAC-camping in Innertkirchen. Daar viel ik met mijn neus in de boter, of liever in het vlees; ik was net op tijd voor een barbeque. Het zou niet de laatste zijn op de NSAC-camping. Ik heb de eerste week geklommen met Wouter de Vries. Mooie graatjes gedaan bij de Grimsel- en Susten-pas: we hebben die week de Gr. Diamantstock O-graat, de Alplistock en de Wendenhorn beklommen. Mooie tochten, alleen jammer dat ik weer wat last kreeg van mijn knie, (waarvoor ik eerder dat voorjaar ook al de deur van zowel manueel als fysio-therapeut had platgelopen). Maar beter voorzichtig doen dus. De week erna heb ik daarom meer sport-alpiene tochten geklommen, tochten waarvoor niet geweldig lange anstiegs noodzakelijk waren. Maar wel heel mooi.

De derde week ben ik met Chris en Jose meegereden naar Orpierre in Zuid-Frankrijk. Daar was namelijk de GSAC sportklimweek. Heel relaxed de klimvakantie daar afgesloten. Aan het einde van die week heb ik teruggelift naar Nederland. Na de eerste lift werd ik afgezet in Grenoble. Leuk om daar weer eens rond te lopen (in 2003 heb ik daar een half jaar gestudeerd). Daarna heel simpel met een vlaams echtpaar helemaal naar Beaune, en vanaf Beaune met een vlaamse trucker over de Noord-Franse binnenweggetjes naar Antwerpen. Hij wilde niet over de autoroute du soleil omdat hij bang was gecontroleerd te worden; hij had namelijk gesjoemeld met zijn tachograaf. Hij reed er echter niet langzamer door en gaf extra gas als er een flitspaal stond. Die worden toch nooit opgestuurd, zei hij. s Na nog een halve nacht te bivakkeren in een maisveld, was ik de volgende dag in Nederland.
De laatste 3 weken in Nederland ben ik bezig geweest met de laatste voorbereidingen voor China en Japan. Visa, vaccinaties, spullen bij elkaar zoeken, mijn Japans weer wat ophalen. Ik heb er veel zin in! De volgende update van deze blog zal dan ook uit het verre oosten komen.

Afgestudeerd!

2006-08-23T12:03:00.000-07:00

Zoals de titel al doet vermoeden is hiermee mijn eerste web-log (blog)gelanceerd. Dit is het eerste berichtje (de eerste post) er van. Het is nu 23 augustus 2006. Twee maand geleden ben ik afgestudeerd, en over vier dagen vertrek ik op reis naar China en Japan. Het is de bedoeling op deze blog wat van mijn belevenissen bij te houden.
Maar laat ik bij het moment van afstuderen beginnen. Mijn eindpraatje was op 29 juni, en het ging over allerlei wiskundige theorie achter het coderen van stereo geluid. Dit is natuurlijk een vrij simpele omschrijving van een project waar ik de afgelopen 10 maanden mee bezig geweest was bij Philips, in Eindhoven. Ik heb daar op de research-afdeling (het vroegere Natlab) gewerkt aan Lineaire Predictie van een stereo geluidssignaal. In het bijzonder aan een coderingstheorie (of liever gezegd een heel klein onderdeel daarvan), die Line Spectral Frequencies heet. Allemaal heel moeilijk natuurlijk.
Anyway, het praatje ging goed, de slides deden het, en het publiek vond het interessant. Hoop ik tenminste. In ieder geval, met dit praatje heb ik zowel mijn eindstage bij Philips, als mijn gehele studie afgesloten. Dit moest gevierd worden natuurlijk: na het praatje hebben we op de Grote Markt uitgebreid geluncht, met de aanwezige familie. Het bier smaakte goed na het praatje.